سه شنبه , ۳۰ مرداد ۱۳۹۷

نگاهی به iPad mini 2

 

1106

در نخستين نگاه
نخستين تبلت‌هایی که از نمايشگر «رتينا» بهره بردند، نسل سومی‌های اپل بودند که در مارس 2012 به بازار راه يافتند. نخستین نسل iPad Mini نيز در اکتبر همان سال روانه بازار شد البته، با ذکر اين نکته که iPad Mini از رتينا بی‌بهره بود. يعنی با اين‌که مدت‌ها از عرضه نمايشگرهای درخشان رتينا می‌گذشت، اپل تصميم گرفته‌ بود در ساخت عضو جديد و کوچک‌تر خانواده تبلت‌هایش از نمايشگرهای پيشين خود استفاده‌کند و همين موضوع پرسش‌ها و انتقادهایی را برانگيخت. از نظر بسياری از ناظران و حاضران و کاربران، غيرقابل‌توجيه بود که به‌رغم گذشت ماه‌ها از معرفی نخستین تبلت رتينا، اپل قدم پس بگذارد و آی‌پد کوچک‌تر خود را از مزايای آن محروم کند، به‌ويژه اين‌که آی‌پد مينی در زمره تبلت‌های ارزان‌قيمت طبقه‌بندی نمی‌شد و از حيث سخت‌افزار، بدنه و ويژگی‌های گوناگون کمبود خاصی نداشت اما امسال اپل با معرفی نسل دوم آی‌پد مينی موسوم به iPad Mini 2 کاستی يادشده را جبران کرد تا دوست‌داران تبلت‌های کوچک اين‌بار جدی‌تر از گذشته درباره خريد آن بيانديشند. اين رويکرد جديد به‌جهت اهميتی که داشت ديگر پيشرفت‌های «مينی 2» را در مقايسه با نخستین مينی تحت‌الشعاع خود قرار داد و حتی در بازاريابی آن از عبارت iPad Mini with Retina display استفاده‌ شد.

بارزترين ويژگی‌ها
با اين‌که آی‌پد مينی‌2 نيز همچون آی‌پد اير از نظر سخت‌افزاری چند مزيت‌ مهم دارد (مانند بهره‌گيری از تراشه 64 بيتی A7) اما به علتی که پيش‌تر نيز اشاره ‌شد برخورداری آن از نمايشگر رتينا بيش از هر چيز ديگری نقل محافل شد. در واقع اين خود نمايشگر رتينا نبود که خبرساز شد، چراکه از ساخت و عرضه گسترده آن زمان به‌نسبت زيادی می‌گذرد بلکه غيبت آن در نسل نخست مينی‌ها و سپس جلوه‌گر شدنش در نسل دوم بود که جلب‌توجه کرد. ويژگی بعدی مينی 2 که آن‌را کمی از ديگر تبلت‌های هم رده‌اش متمايز می‌کند، مربوط به فضای ذخيره‌سازی آن است. آی‌پد مينی 2 نيز همچون آی‌پد اير در چهار ظرفيت مختلف ساخته شده ‌است که از اين ميان، ظرفيت 16و 32 و 64 گيگابايتی در ميان ديگر تبلت‌ها نيز مرسوم است. اما اپل گونه 128 گيگابايتی را نيز به اين جمع افزوده‌ است و کاربرانی که به‌فضای ذخيره‌سازی بيشتری نياز دارند می‌توانند اين گزينه را هم درنظر بگيرند. شرکت‌های سازنده تبلت محصولات خود را به طور معمول در گونه‌های 16 و 32 و گاهی 64 گيگابايتی توليد می‌کنند و حافظه 128 گيگابايتی چندان رواج ندارد. باتوجه به‌اين‌که آی‌پدهای اپل فاقد شکاف گسترش حافظه هستند، توليد مدل 128 گيگابايتی می‌تواند رضايت بعضی از خريداران را در پی داشته ‌باشد. اما ناگفته نماند که نبود شکاف گسترش حافظه، يکی از انتقادبرانگيزترين کاستی‌های تبلت‌های اپل بوده‌است، به‌خصوص اين‌که اختلاف قيمت هر يک از مينی‌های فوق در مقايسه با مدل پرظرفيت‌تر از خود چشم‌گير است.

طراحی و ساخت
بيشترين تغييرات نسل دوم آی‌پد مینی در سخت‌افزارهای زيرساختی و نه در طراحی و ظاهرش رخ داده ‌است. به‌همين علت مينی‌ جديد با مينی پيش از خود تفاوت ظاهری چندانی ندارد. تبلت جديد کمی سنگين‌تر و اندکی ضخيم‌تر از مدل پيشين است و وزن مدل مجهز به وای‌فای آن از 312 به 331 گرم و ضخامتش از 0.28 به 0.29 اينچ (7.5 ميلی‌متر) افزايش يافته ‌است. اما همان‌طور که می‌بينيد اين افزايش ضخامت بسيار اندک است و اسمارت‌کاورها و اسمارت‌کيس‌های مینی قديمی را می‌توانيد روی مينی 2 نيز به‌کار ببريد. بدنه دستگاه از جنس آلومينيوم است و در دو رنگ نقره‌ای و خاکستری فضایی (ذغالی) عرضه می‌شود. کاربران بسته به نياز خود می‌توانند مدل سازگار با شبکه‌های سلولی يا عادی (فقط وای‌‌فای) را انتخاب کنند. ناگفته پيدا است که مينی‌ 2 نيز مانند ديگر تبلت‌های اپل از سليقه نيکوی طراحان بهره فراوان برده ‌است.

از بالا به پايين، آی‌پد مينی، آی‌پد مينی 2، آی‌پد اير (عکس از AnandTech).

نمايشگر
بديهی است که با آمدن نمايشگر رتينای 1536×2048 پيکسل (با تراکم 326ppi) به‌جای نمايشگر پيشين 768×1024 پيکسل (با تراکم 162ppi) در نحوه نمايش متن‌ها و تصاوير بهبود و پيشرفت زيادی صورت گرفته‌ است. اينک تراکم پيکسلی، وضوح و کیفیت نمايشگر آی‌پد مينی جديد کم ‌و بیش شبیه Kindle Fire HDX 7 آمازون است. ذکر اين نکته نيز خالی از فايده نيست که کيفيت نمايش متن‌، علاوه‌بر مشخصه‌های سخت‌افزاری نمايشگر، به نحوه رندر شدن فونت‌ها نيز بستگی دارد. پس گاهی پيش می‌آيد که نمايشگر‌های دو تبلت مشخصه‌های يکسانی داشته ‌باشند اما به‌علت اتخاذ شيوه‌ای متفاوت برای رندر کردن فونت‌ها نمود و جلوه متن روی‌شان فرق داشته ‌باشد. جا دارد به اين موضوع هم اشاره کنيم که پس از عرضه مينی 2 گزارش‌های گلايه‌‌آميزی منتشر شد مبنی‌بر اين‌که هرچند وضوح و چگالی رتينا به طور مسلم از نمايشگر قبلی بهتر است اما دامنه رنگ‌های آن تغيير خاصی نکرده‌ است و در مقايسه با آی‌پد اير نيز دامنه رنگ محدودتری دارد.
اپل در نمايشگر مينی 2 نيز از همان سنت گذشته‌ تبعيت کرده ‌است و نسبت پهنای صفحه نمایش به ارتفاع‌ آن 4:3 ‌است، يعنی همان نسبتی که پيش از سر برآوردن تلويزيون‌های عريض در تلويزيون‌های عادی اعمال می‌شد. درنتيجه موقع تماشای ويدیو يک نوار مشگی بالا و پايين صفحه را می‌پوشاند. بسياری از تبلت‌های ديگر مانند Nexus 7 نسبت 16:9 را در نمايشگرهای‌شان اعمال می‌کنند که نسبت استاندارد در تلويزيون‌های عريض نيز هست. شايد از اين حيث نمايشگر آی‌پد کمی واپس‌گرا به‌نظر برسد اما در عوض در مقايسه با 7 اينچی‌های بازار به‌اندازه 0.9 اينچ فضای بيشتری داريد و برای کارهایی غیر از تماشای فیلم (وب‌گردی، مطالعه و…) راحت‌تر هستید.

مقايسه تصوير در نمايشگر آی‌پد مينی در سمت چپ و آی‌پد مينی 2 در سمت راست (عکس از آناندتک).

تراشه‌ها و کارایی
آن‌چه که بيش از همه نگاه‌ها را به‌سمت نسل نخست آی‌پد مينی جلب کرد، اندازه کوچک آن بود چون در خانواده تبلت‌های اپل شاخه جديدی پديد آورده‌ بود. اما کارایی نخستین مينی به‌اندازه ظاهرش جالب‌توجه نبود چراکه تراشه A5 به‌کار گرفته‌ شده در آن در مقايسه با تراشه‌های A6 و A6X به‌کار رفته در آی‌فون 5 و نسل چهارم آی‌پد، کند بود. اما در نسل دوم مينی پيشرفت بزرگی صورت گرفته ‌است و ما اينک با تراشه 64 بيتی A7 روبه‌رو هستيم. جالب آن‌که آی‌پد مينی 2 دراين‌باره دو پله يکی کرده و با پريدن از روی A6 به طور مستقيم از A5 به A7 کوچ کرده‌ و درنتيجه سری مينی‌تبلت‌های اپل، رنگ A6 را به‌خود نديدند. پس آی‌پد مينی 2 از حيث تراشه در کنار ديگر پرچم‌داران جديد اين شرکت يعنی آی‌پد اير و آی‌فون 5S قرار می‌گيرد. اما ذکر اين نکته لازم است که هرچند در هر سه دستگاه فوق از A7 استفاده شده ‌است اما ظاهراً ما با دونسخه از آن مواجه هستيم که اندکی با هم تفاوت دارند چون بيشينه سرعت کلاک تراشه A7 به‌کار رفته در iPad Mini 2 و iPhone 5s به 1.3 گيگاهرتز می‌رسد اما تراشه A7 در iPad Air با حداکثر سرعت 1.4 گيگاهرتز کار می‌کند. علاوه‌بر اين، محل استقرار حافظه رم نيز در آن‌ها متفاوت است. در مينی 2 و آی‌فون 5s حافظه رم يک گيگابايتی روی تراشه SoC جای گرفته ‌است اما در آی‌پد اير حافظه مذکور با همان ظرفيت اما مستقل از تراشه SoC پياده‌سازی شده ‌است. همان‌طور که می‌شد حدس زد، اجرای برنامه‌های کارایی‌آزمایی نيز نشان می‌دهند که آی‌پد مينی 2 به‌دلیل همان 100 مگاهرتز سرعت کمتر، نسبت به آی‌پد اير اندکی کندتر است اما اين تفاوت ناچيز در محيط واقعی و غيرآزمايشگاهی به‌چشم نمی‌آيد و سرعت وب‌گردی، بازی، مطالعه، ارسال و دريافت ايميل، باز کردن برنامه‌ها و… روی دو تبلت فوق تفاوت محسوسی ندارد.
آی‌پد ‌مينی 2 در مقايسه با نسل اول چهار تا پنج برابر سريع‌تر شده‌است. آزمایش برنامه iMovie برای سنجش عملکرد تراشه‌های ‌مينی 2 نيز نشان می‌دهد که کارایی تراشه‌های آن با آی‌پد اير و آی‌فون 5S فاصله چندانی ندارد. اپل هم در مينی 2 و هم در اير همچون آی‌فون 5s در کنار تراشه اصلی A7 يک تراشه ضعيف‌تر و کم‌مصرف‌تر M7 نيز کار گذاشته ‌است که کار اصلی آن پردازش داده‌های دريافتی از حس‌گرهای حرکت‌سنج تبلت مانند شتاب‌سنج و… است. هرچند به‌نظر می‌رسد اين تراشه فعلاً کاربرد گسترده‌ای ندارد اما به‌مرور برنامه‌های مفيدی برايش عرضه خواهند شد. (در مقاله «نگاهی به آی‌فون 5s» درباره تراشه‌های A7 و M7 با تفصيل بيشتری بحث شده ‌است.)

وای‌‌فای
پياده‌سازی وای‌‌فای در آی‌پد مينی 2 و آی‌پد اير شبيه هم است: وای‌‌فای 802.11n در دو باند 2.4 و 5 گيگاهرتز که اين‌بار از دو آنتن سود می‌برند و سيگنال‌های قوی‌تری را منتقل می‌کنند (اميد می‌رود سال آينده استاندارد 802.11ac نيز مورد پشتيبانی قرار بگيرد). سرعت تئوريک وای‌‌فای در تبلت اپل 150 تا 300 مگابيت بر ثانيه ذکر شده‌است که البته در محيط واقعی به طور معمول کمتر از آن‌را تجربه می‌کنيم. اما دست‌کم آزمایش‌های iPer نشان می‌دهند که کارایی بی‌سيم آی‌پد مينی 2 چه در فاصله 10 متری و چه در فاصله 30 متری از اکسس‌پوينت درحالي‌که يک ديوار هم بين‌شان وجود دارد در مقايسه با مينی نسل نخست تقريباً دو برابر شده ‌است. هرچند عملکرد کلی مينی ‌2 و اير در اين‌‌خصوص بسيار به‌هم نزديک است اما اندازه بزرگ‌تر آی‌پد اير به‌آن اجازه داده‌است تا آنتن‌های بزرگ‌تری را در خود جای دهد و درنتيجه وقتی از اکسس‌پوينت دورتر می‌شود سيگنال‌های به‌نسبت قوی‌تری دارد. طبق گفته اپل، مينی 2 يکی از نخستین تبلت‌هایی است که از شيوه اتصال بی‌سيم MIMO (چند ورودی/چند خروجی) پشتيبانی می‌کند و درنتيجه هم سرعت‌ زیادی دارد و هم سيگنال‌های قدرتمندی. به‌اين ترتيب راحت‌تر از گذشته می‌توانيد از مسيرياب دور شويد.

باتری
نمايشگر رتينا در مقايسه با نمايشگرهای عادی اپل به برق بيش‌تر و به دنبال آن، باتری بزرگ‌تری نياز دارد. باتری مينی‌ نسل دوم 6471 ميلی‌آمپر ساعتی است که در مقايسه با نسل نخست (4440 ميلی‌آمپر ساعت) تقريباً 50 درصد بزرگ‌تر شده‌است. با بزرگ‌تر شدن باتری زمان شارژ آن هم افزايش می‌يابد و اپل برای مقابله با اين مشکل يک آداپتور 10 واتی برايش طراحی کرده ‌است. آداپتور آی‌پد مينی پيشين 5 واتی بود. برای مقايسه زمان شارژ اين‌دو می‌توان گفت،‌ ظرف مدتی که شارژ باتری مينی جديد به 50 درصد می‌رسد، مينی قديمی 38 درصد شارژ می‌شود.
طبق گفته اپل درصورت وب‌گردی با وای‌‌فای چه در مينی قديمی و چه در مينی جديد، باتری حدود 10 ساعت برای‌تان کار می‌کند. آزمایش‌های عملی نيز اين موضوع را تأييد می‌کنند. مينی 2 گاهی از اين محدوده نيز فراتر می‌رود و در برخی سناریوهای کاربردی تا 11 ساعت نیز بی‌وقفه کار می‌کند.

دوربين
واسط‌کاربر برنامه دوربين در مينی 2 (نيز مانند آی‌پد اير) کمی گيج‌کننده است و در مقايسه با همين برنامه در آی‌فون 5s از مقبوليت کمتری برخوردار است. جای فيلم‌برداری آهسته در بين گزينه‌های اصلی خالی است و به‌جای آن فقط می‌توانيد عکس يا فيلم عادی يا عکس چهارگوش (مناسب برای پرتره) بگيريد. همچنین، با اين‌که گزينه‌هایی مثل ثبت عکس HDR را در اختيار داريد اما فيلترهای گوناگون و نه‌چندان پيچيده‌ که در برنامه‌ Photobooth اپل يافت می‌شود در واسط کاربر دوربين به‌چشم نمی‌خورد. اما عملکرد دوربين 5 مگاپيکسلی اين تبلت برای ثبت عکس و فيلم در کل مناسب است و قابليت قفل کردن، فوکوس و نوردهی نيز مانند گذشته به‌سادگی انجام می‌پذيرد.

سيستم‌عامل
مينی 2 با جديدترين سيستم‌عامل موبايل اپل يعنی iOS 7 از خط توليد کارخانه‌ خارج می‌شود. نسخه جديد در مقايسه با نسخه پيش از خود واقعاً پيشرفت‌های چشمگيری دارد. هرچند در بازار تبلت‌ها طراحی و کارایی خود دستگاه اهميت زيادی دارد اما نقش سيستم‌عامل را در اين ميان نبايد ناديده گرفت، به‌خصوص که گوگل و شرکا و جامعه توسعه‌دهندگانش با قدرت درحال گسترش سکوی آندروئيد هستند و برای اپل رقيب بزرگی به شمار می‌روند. اما اپل با iOS 7 بسيار خوب در برابر آندروئيد ظاهر شده ‌است و در عين حال، سازوکارهای پيشرفته‌تر در اين نسخه در افزايش مصرف باتری تأثير چندانی ندارد. در چيدمان اجزای واسط کاربر تغييراتی به‌چشم می‌خورد که بسته به سليقه کاربر بعضی از آن‌ها رضايت‌بخش هستند و بعضی‌ ديگر شايد نه. اما حاصل کار در مجموع کارآمد و چشم‌نواز است. چون پرداختن به همه جزئيات ممکن نيست تنها به ذکر چند نکته بسنده می‌کنيم. در نسخه‌های جديد iOS ضربه همزمان چهار يا پنچ انگشت روی برنامه‌ای که باز است شما را به طور مستقيم به صفحه Home منتقل می‌کند. در iOS 7 می‌توانيد اين ويژگی را از بخش Settings و سپس General فعال کنيد. همچنين اگر با اعضای خانواده‌تان يک‌جا زندگی می‌کنيد و در خانه چند نفر دستگاه اپلی دارند درصورتی که به لينک‌های جالبی برخورديد می‌توانيد با استفاده از برنامه AirDrop آن‌ها را راحت و سريع با خانواده به‌اشتراک بگذاريد و در چنين مواردی از ارسال پيغام (و برنامه iMessage) يا به‌اشتراک‌گذاری لينک روی شبکه‌های اجتماعی بی‌نياز ‌شويد. نکته مهم ديگر اين‌که طبق تصميم اپل از اين پس بعضی از برنامه‌های iWork مانند Pages و  Numbers و Keynotes و چند برنامه ديگر همچون iPhoto و iMovie به‌‌رايگان در دسترس خريداران خواهد بود.

مقايسه گذرا
مينی 2 يکی از خوش‌طرح‌ترين تبلت‌های کوچک بازار است و از اين حيث شايد فقط G Pad 8.3 شرکت ال‌جی که واقعاً طراحی خوبی دارد، بتواند در برابرش بايستد. مينی 2 با ضخامت 7.5 ميلی‌متری‌اش حتی از نکسوس 7 و کيندل‌فايرهای اچ‌دی‌اکس نيز باريک‌تر است، چنان باريک که شايد اگر آن‌را داخل کاور قرار ندهيد به‌دلیل سطح صاف زيرينش راحت در دست‌تان بند نشود. حاشيه‌‌های دستگاه نيز بسيار باريک هستند و درنتيجه هنگام کار بخشی از کف دست‌تان هم ممکن است با سطح نمايشگر تماس پيدا کند که خوشبختانه اپل در سيستم‌عامل تبلت‌هايش از فناوری تفکيک لمسی بهره برده تا دستگاه بتواند بين انگشت شما و سطح کف دست‌تان تمايز قائل شود و اين تمهيد تاحدی کارساز است. با اين‌که مينی 2 از نظر ظاهر، کارایی، سخت‌افزار و سيستم‌عامل و اکوسيستم يکی از بهترين تبلت‌های کوچک بازار است اما مثل ديگر محصولات اپل قيمت بالایی دارد و يکی از معايب اصليش همين است. تقريباً با پول يک دستگاه آی‌پد مينی 2 آن هم فقط با ظرفيت 16 گيگابايت (با وای‌‌فای و بدون LTE) می‌شود هم يک Nexus 7 و هم يک Kindle Fire HDX خريد. حتی مدل 16 گيگابايتی
G Pad 8.3 ال‌جی که به زعم برخی از ناظران تبلت گران‌قيمتی است 329 دلار قيمت گذاشته شده ‌است و يک شکاف گسترش حافظه هم دارد. دلیل اين‌که شکاف گسترش حافظه روز به‌روز برای خريداران مهم‌تر می‌شود اين است که حجم محتوای ديجيتال رو به افزايش است و برای مثال يک حافظه 16 گيگابايتی با ذخيره يکی دو فيلم HD و چند بازی و برنامه پر می‌شود. گفته‌ شد که اپل نيز به خريداران اجازه داده ‌است تا چند برنامه از کاتالوگ iWork و نيز برنامه‌هایی همچون iPhoto و iMovie را به‌رايگان دانلود کنند پس شايد بسياری از کاربران نسخه کمتر از 32 گيگابايتی ‌را انتخاب نکنند. علاوه بر آن 4 گيگابايت از فضای ذخيره‌سازی نيز در همان آغاز کار توسط سيستم‌عامل و برنامه‌های اپل اشغال شده‌ است و اين مورد نياز به فضای ذخيره‌سازی را باز هم بيش‌تر می‌کند. درست است که اپل مدل 128 گيگابايتی را هم به مجموعه گزينه‌های خود افزوده ‌است اما اين از اهميت شکاف گسترش حافظه نمی‌کاهد و جای آن در آی‌پدهای اپل خالی خواهد بود. از نظر کارایی با اين‌که مينی 2 اندکی از آی‌پد اير عقب می‌ماند اما در برابر بسياری از ديگر پرچم‌داران 7 اينچی بازار بسيار خوب می‌درخشد. البته، رقبای سرسخت هم کم نيستند به‌خصوص Kindle Fire HDX آمازون که با تراشه اسنپ‌دراگون 800 در بسياری از آزمایش‌ها از رقبای اپلی و آندروئيدی خود پيش افتاد‌ه ‌است. از حيث چرخه نرم‌افزاری و اکوسيستم نيز فروشگاه اپل و شهرت آن زبانزد است و با اين‌که آندروئيد به‌سرعت بر شمار برنامه‌هايش می‌افزايد اما هنوز هم کاربران اپل در مقايسه با کاربران آندروئيد با اطمينان بيشتری نسبت به دانلود برنامه‌های‌شان اقدام می‌کنند چون فعلاً حجم بدافزارهای iOS در مقايسه با آندروئيد کمتر است.

جمع‌بندی
سال گذشته انتخاب آی‌پد برای خريداران کار راحت‌تری بود زیرا گزينه‌ها کاملاً متمايز بودند: در يک سو آی‌پد سنگين‌تر اما قوی‌تر نسل چهارم  (iPad 4) با نمايشگر رتينا و در سوی ديگر آی‌پد کوچک‌تر Mini با سخت‌افزارهای به‌نسبت قديمی‌‌تر و بدون نمايشگر رتينا. اما امسال فاصله‌ بسيار کمتر شده ‌است. آی‌پد اير در عين بزرگی و قدرت بسيار باريک و سبک است و آی‌پد مينی رتينا نيز به‌‌رغم کوچکی‌اش هم نمايشگر درخشانی دارد و هم کارایی خوبی و حتی قيمت پايه اين‌دو هم تفاوت زيادی ندارند. به‌همين علت امسال شاخص‌ انتخاب نه کارایی دستگاه و کيفيت نمايشگر بلکه اندازه تبلت است. پس اين‌بار کارهایی که قرار است با آن انجام دهيد در انتخاب‌تان اهميت بيشتری دارند. اگر می‌خواهيد از تبلت در خانه استفاده کنيد، آن‌را جايگزين لپ‌تاپ‌تان کنيد، فيلم ببينيد، متن بنويسيد و… iPad Air به‌نظر انتخاب بهتری است. به ويژه اين‌که به‌رغم بزرگی، سبک است و حتی درمسافرت‌های گاه‌به‌گاه هم کار را برای‌تان سخت نمی‌کند. اما اگر مدام به سفر می‌رويد، اگر قرار است تبلت در ماشين و قطار هم کنار دست‌تان باشد و حتی گاهی ناچار هستيد ايستاده از آن استفاده کنيد،‌ اگر نحوه تعامل‌تان با آن بيش‌تر پسيو است تا اکتيو (مثلاً بيش‌تر از آن برای خواندن استفاده می‌کنيد تا برای نوشتن) و اگر آن‌را به‌عنوان مکمل لپ‌تاپ و نه جايگزين آن مورداستفاده قرار می‌دهيد، iPad Mini 2 انتخاب بهتری به‌نظر می‌رسد.

منبع : ماهنامه شبکه

Print Friendly, PDF & Email

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*